การเลิกจ้างโดยไม่จ่ายค่าชดเชย — บทบัญญัติมาตรา 119

⚖️ การเลิกจ้างโดยไม่จ่ายค่าชดเชย — บทบัญญัติมาตรา 119

📌 หลักกฎหมาย

นายจ้างจะต้องระบุเหตุไว้ในหนังสือเลิกจ้าง หรือแจ้งให้ลูกจ้างทราบในขณะที่เลิกจ้าง (กรณีเลิกจ้างด้วยวาจา) มิฉะนั้น นายจ้างจะยกเหตุที่จะไม่จ่ายค่าชดเชยตาม ม.119(1)-(6) แห่ง พ.ร.บ.คุ้มครองแรงงานฯ ขึ้นต่อสู้ภายหลังไม่ได้

🔍 ตัวอย่างกรณี

นายจ้างเลิกจ้างเป็นหนังสือระบุเหตุว่า ลูกจ้างขาดงานหรือละทิ้งหน้าที่หลายวันเพียงประการเดียว แต่พอมาให้การต่อพนักงานตรวจแรงงาน หรือให้การในชั้นศาล นายจ้างจะอ้างข้อเท็จจริงว่าที่เลิกจ้างเพราะ ลูกจ้างทุจริตต่อหน้าที่ ไม่ได้ เพราะต้องห้ามตาม ม.119 วรรคท้าย

📖 หลักจำจาก อ.เกษมสันต์ วิลาวรรณ

มาตรา 119 วรรคท้าย
ในหนังสือเลิกจ้าง ต้องอ้างเหตุไม่มีเลศมีนัย
ให้ผิดผันกล่าวไปตามความจริง ทุกสิ่งอัน
ถูกฟ้องพลัน สู้ได้ไม่แพ้คดี

⚖️ สรุปประเด็นสำคัญ

• ✅ ต้องระบุเหตุในหนังสือเลิกจ้าง — ไม่อ้างเพิ่มภายหลังได้
• ✅ นายจ้างไม่สามารถอ้างเหตุใหม่ที่ไม่ได้ระบุในหนังสือเลิกจ้าง
• ✅ ห้ามยกเหตุตาม ม.119(1)-(6) ขึ้นต่อสู้ภายหลัง
• ✅ ลูกจ้างมีสิทธิได้รับค่าชดเชย หากอายุงาน 120 วันขึ้นไป

📌 ข้อมูลเพื่อใช้อ้างอิงเท่านั้น ควรตรวจสอบกับกฎหมายที่เกี่ยวข้องประกอบด้วย